Thought Pad

महाराष्ट्रात एकदा इतका पाऊस पडावा, की सगळा जातीयवाद बुडून जावा महाराष्ट्रात एकदा इतका पाऊस पडावा, की भ्रष्टाचाराची चूल विझून जावी महाराष्ट्रात एकदा इतका पाऊस पडावा, की घराणेशाहीच्या डोक्यावरून पाणी जावे महाराष्ट्रात एकदा इतका पाऊस पडावा, की तुष्टिकरणाचं पीक करपून जावं महाराष्ट्रात एकदा इतका पाऊस पडावा, की राष्ट्रवादी काँग्रेस पक्ष वाहून जावा, महाराष्ट्रात एकदा इतका पाऊस पडावा, की आघाडीचं चिखल व्हावं महाराष्ट्रात एकदा इतका पाऊस पडावा, की त्या चिखलात कमळ फुलावं #Kansarastra

तुम पाकिस्तान सी शांतिदूत मैं इंडियन आर्मी का हिंसाचार प्रिये LoC की रेखा जैसा है तेरा मेरा प्यार प्रिये । तुम पुलवामा का आतंक हो मैं बालाकोट का एअर स्ट्राइक तुम जैश में पसरा मातम हो मैं वायु सेना की हुंकार प्रिये। तुम चाइना, मैं अमरीका तुम ग्वादर, मैं चाबहार तुम विफल अर्थनीति की बेला मैं विकास की हूं बहार प्रिये। तुम इमरान सी हो पत्नीव्रता मैं मोदी जैसा बेवफा मैं नाम का बचा लोकतंत्र तुम आर्मीवाली सरकार प्रिये। तुम जिन्ना की हो दूरदृष्टि मैं नेहरूवाली कूटनीति तुम इतिहास हो खून खराबे का मैं भोला अहिंसाचार प्रिये । तू अब तक छुपती UN के पीछे मैं लाता कागजात सबूतों के मेरे इंटरनेशनल प्रेशर से बच न पाओगी इस बार प्रिये ।  - हर्षल कंसारा

वो चाँद सी खूबसूरत, मैं सूरज हूँ धीर गंभीर वो शाम सी है शीतल, मैं हूँ दिन की आरंभिक वो टिमटिमाता तारा है, जो लगता बहुत प्यारा है मैं तो उगते सूरज जैसा, लाता रोशनी जहा अंधेरा है उसकी दूधिया सफेदी की, कईयों ने खाई कसमे है चाँद जैसा सुंदर होना, कहा किसी के बस में है! मेरी कोई कसमे नही खाता, मेरी करते आराधना सब सूरज सम्मुख न अंधेरा छाता, किरणों की रोशनी छाती जब किन्तु उसका सुंदर होना, और मेरा तेजस्वी होना इसका न बचता कोई अर्थ.... जब सोचता हु की, सूरज और चाँद साथ में चल नही पाते है शायद, इसी वजह से वो और मैं कभी मिल नही पाते है - हर्षल कंसारा

तुम्हारे कदम... धीरज रखकर चलते है जो पावस बनकर ढलते है जो एक दिशा को सम्मुख रख चिर-निरंतर बढ़ते है जो धुप-छाव में हसते है जो है अडिग, पर आस्ते है जो आसमान छूने की चाहत के संग सदा जमीनपर बसते है जो चलते हुए न थकते है जो पीछे मुड़कर न देखते है जो अपनी धुन मै मस्त हो कर दुनिया मुठ्ठी मै रखते है जो - हर्षल कंसारा

आशा..... एक ऐसी चीज, जो कुछ न होने पर भी बहुत कुछ दिलाती है यद्यपि बहुत कुछ होते हुए, इसी की कमी से जिंदगी रूठ सी जाती है इसके होने से जिंदगी में हरियाली होती है छायी अभाव से इसके, उखड़ी उखड़ी लगे जीवन की परछाईं संग हो इसके, तो हर पल लगे सुनहरा जिससे जीवन को अर्थ मिल पाये गहरा कभी कभी मैं सोचता हु.... शायद यह न होती, तो जिंदगी का कल न होता कितनी सारी खुशियों से, मेरा कभी मेल न होता मेरा होना भी इस के होने से बन रहा है बाकी तो सब मिथ्याभिमान तन रहा है - हर्षल (On Mumbai-Pune Express way)

विचारांना काय लागते? थोडी पार्श्वभूमी, थोडासा ध्यास थोडे स्वप्न, थोडा अभ्यास थोडी लागते आशा, थोडी निराशा ही थोडी पाहिजे आभा, थोडी अभिलाषा ही थोडे क्षण लागतात आनंदाचे, अभिमानाचे, उत्साहाचे  थोडे प्रसंग हवे दुःखाचे, अपयशाचे, निरुत्साहाचे थोडे असावे सहमतीचे, थोडे असहमतीचे ही थोडी हवी गती, ज्याने विचार नवा आकार घेई थोडे बाळगावे मुद्दे, थोडे प्रसंग थोडी असावी जिद्द, थोडा व्यासंग थोड्या थोड्या गोष्टींतून, विचाराचा जन्म होतो थोडे पडत थोडे धडपडत, तोही परिपक्व होतो - हर्षल कंसारा

आज अनेक दिवसांनी काहीतरी लिहायची इच्छा होत आहे. विषय देखील तसाच आहे. वडाळकर सर गेल्याची बातमी ऐकली, मनाला जणू चटका बसल्यासारखे वाटले. काही व्यक्ती अश्या असतात कि ज्यांच्या केवळ असण्याने सुद्धा प्रेरणा मिळत असते, प्रत्येक वेळी संवादाची आवश्यकता असतेच असे नाही. माझ्यासाठी असेच एक व्यक्तिमत्व वडाळकर सरांच्या रूपाने होते. दरवेळी आमचा संवाद होत असे, असे नव्हते, मात्र त्यांना सहज भेटून देखील मला प्रेरणादायी वाटत असे. त्यांना आम्ही बाबा म्हणून संबोधत होतो. (खान्देशात बाबा शब्द आजोबा या भावार्थाने वापरला जातो. ) असे आमचे वडाळकर बाबा गेल्याचे ऐकून अत्यंत दु:ख झाले. दोन दिवसांपासून मन बैचेन होऊन त्यांच्याबद्दल सतत विचार करत आहे, आणि त्या विचारांना कुठेतरी व्यक्त करायला वाट व्हावी म्हणून लिहायला घेतले. वडाळकर बाबांशी माझी ओळख तशी संघाच्या शाखेत झाली. ५ वी - ६ वीत असताना त्यांच्या बालाजी वाड्यात आमची संघाची शाखा भरत असे. लहानपणी खेळाचे, गोष्टींचे ऐकण्याचे आकर्षण असल्यामुळे स्वाभाविक शाखेची ओढ लागली, आणि हळू - हळू मी संघमय कधी झालो कळलेच नाही. त्यात प्रारंभीच्या काळात महत्वाची भूमिका ...